جوابي بر پاره‌اي اشكالات

در ادامه مطالب و در پاسخ به ايرادات مذكور:

مطلب دوم:

موضوع الهامات و تشخيص صحت و سقم آن كار هر كسي نيست بلكه بايد به منبع الهي متصل بود و از او در فهم اين مسايل ياري خواست. از اين رو عرفا و بزرگان متصوفه مامور بوده‌اند كه پس از طي مراحل سير و سلوك و رسيدن به حقايق عرفاني در حيطه‌ي ماموريت خود كه تهذيب نفوس و تصحيح عقايد است سلاك راه خدايي را از چگونگي اين الهامات باخبر كنند. البته موضوع ديگري هم در اين ميان هست.

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه

فردي جداي از هر عنوان و اسمي كه دارد در بخش نظرات مطلبي را ذكر كرده و ايراداتي را به صوفيه وارد نموده و خواستار مطالبي در اين موارد شده است. ايرادات ايشان  عبارتند از ۱- فرقه فرقه شدن سلاسل صوفيه ۲- موضوع حقيقت و بطلان الهامات ۳-شعر منسوب به حافظ در استخفاف بهشت و دوزخ ۴-مخالفت علما با مولوي ۵- موضوع عشق به خدا و ترس از وي

(البته توجه نكردن ايشان به عين سخنان بنده در وبلاگ باعث تعجب شد ان شاءالله ساير مطالب را با دقت بيشتري مطالعه مي‌فرماييد.):

اما مطلب اول:

تمامي مذاهب طبق روايتي كه گفته شده و به حديث افتراق نيز معروف است:« ان امتي ستفرق بعدي علي ثلثه و سبعين فرقه، فرقه منها ناجيه و اثنتان و سبعون في النار(همانا امت من پس از من به هفتد و سه فرقه پراكنده خواهند شد فرقه اي از آنها رستگار و هفتاد و دو فرقه‌ي ديگر در آتش خواهند بود. – سفينه البحار ج ۲ صص ۳۵۹ و ۳۶۰) اعتقاد دارند كه مذهب حقه يكي است و بقيه مذاهب اگر نه به طور كامل باطل در طريقه‌ي حقه نيستند. هنچنانكه حافظ نيز گفته:‌ جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه چون نديدند حقيقت ره افسانه زدند. اينكه مذاهب به شاخه‌هاي گوناگوني تقسيم شده و در آن تفرق ايجاد مي‌شود امري كاملا طبيعي است كه از ماهيت مذهب و خوي انساني ناشي مي‌شود. همچنانكه مذهب شيعه خود به مذاهب مختلفي اعم از: ۱-كيسانيه(معتقد به امامت محمد حنفيه بعد از حضرت علي ع) ۲- زيديه (معتقد به امامت زيد پس از علي بن حسين (ع) ۳-ناوسيه معتقد به مهدويت اما جعفر صادق ع ۴- فطحيه معتقد به امامت عبدالله افطح پسر بزرگ حضرت صادق بعد از وي ۵- سميطيه معتقد به امامت پسر حضرت صادق  محمد پس از وي ۶- اسماعيليه كه مي گويند امامت پس از حضرت صادق به فرزند وي اسماعيل رسيد ۷- واقفيه كه مي‌گويند امامت بعد از حضرت كاظم (ع) ختم شده و او نمرده است. ۸- اثني عشريه كه معتقد به دوازده اما بر حق شدند و آنها نيز طبقه آنچه مي‌نويسند چندين دسته شدند. كه حتي مي‌نويسند كه معتقدين به امامت حضرت امام حسن عسگري ع پس از ايشان 11 فرقه شدند. اينها يك روند طبيعي است كه تاريخ دارد و به حكم اينكه مذهبي در طول ساليان مختلف به انشعبات گوناگوني تقسيم شده دليل بر بطلان و يا صحت آن نيست. و اتفاقا با دقت بيشتر درك مي‌كنيم اگر در طول تاريخ تنها يك فرقه و يك مذهب وجود داشت كسي براي تميز حق از باطل خود را به زحمت نمي‌انداخت. و به طور كلي فلسفه‌ي بسياري از آثار خداوندي نظير نبوت و .. باطل بود. و اين جبر تاريخ كه ايجاد شده بر اساس مصلحت و حكمت خداونديست. هكذا اين مطلب درباره سلاسل عرفا و صوفيه نيز صادق است. و شما در هر فرقه بايد نگاه كنيد و ببينيد كه آن فرقه چه مي‌گويند و تا چه اندازه به خدا نزديك هستند و گفته‌هاي آنها با عمل هم مقرون است و تا چه اندازه از عمل به دستورات آن با نيت خالص و به دور از تعصب به هدف آن نزديك مي‌شويد. تا آنچه را كه بايد به مصداق«والذين جاهدوا في سبيلنا لنهدينهم سبلنا» بيابيد. ان شاالله.

در مورد اينكه گفته شده: الطرق الي الله بعدد انفاس الخلايق بايد برداشت صحيح داشت. مسلما منظور اين نيست كه هر كس هر روشي را در پيش گرفته و مرتكب هر عملي شد راهش خداييست. و به سمت خدا مي‌رود. همه‌ي گويندگان اين كلام هم اين موضوع را قبول ندارند و گرنه خود بر مسلكي نمي‌روند و طريقه‌اي پيش نمي‌گرفتند. بلكه آنچنانكه در كتاب صالحيه حقيقت(487) مذكور است:« يك شخص در جنگ به لباسي و در قضاوت به لباسي و در زراعت به درآيد اما همه يك باشد اگر چه آن كس كه او را در لباسي ديد او را در همان لباس در نظر دارد و شايد در غير آن نشناسد. مگر شخصي نقاد. پس اگر جلوه را در مظهري ديدي او را محصور منما و ديگران را بيگانه مشمار عدد الطرق الي الله بعدد انفاس الخلايق: هر لحظه به شكلي بت عيار برآمد  گه پير و جوان شد هر دم به لباس دگر آن يار برآمد دل برد و نهان شد» توضيح بيشتر اينكه چون خداوند در همه‌ي موجودات ساري و جاري است همچنانكه فرموده: «نحن اقرب اليكم من حبل الوريد» و باز در جايي ديگر « ان من شي الا ان يسبح بحمده» بنابراين ديده‌ي محقق و چشم حقيقت‌بين او را در همه‌ي موجودات مي‌بيند و بر اساس همين ديده‌ي حق بين است كه عدالت از اصول مذهب شيعيان است چرا كه معتقديم همه‌ي موجودات بر اساس آنچه كه حقيقت و خالق آنهاست در گردشي منظم و بدون خلل و براساس راي او هستند و عارف اينجا ندا بلند  و مي‌گويد: نيست در دايره يك نقطه خلاف از كم و بيش   كه من اين مساله بي‌چون و چرا مي‌بينم. پس اين ديده در هر موجودي راهي به سوي خدا مي‌بيند. در خاتمه اين بحث ابياتي از مثنوي كه تعريفي زيبا از اين مساله هست آورده مي‌شود: متردد شدن در ميان مذهبهاي مخالف و بيرون شو و مخلص يافتن:«همچنانكه هر كسي در معرفت   مي‌كند موصوف غيبي را صفت   فلسفي از نوع ديگر كرده شرح   باحثي مر گفت او را كرده جرح   آن دگر در هر دو طعنه مي‌زند   وآن دگر از زرق جاني مي‌كند   هر يك از ره اين نشانها زان دهند   تا گمان آيد كه ايشان زان دهند  اين حقيقت دان نه حقند اينهمه    نه به كلي گمرهانند اين رمه     زانكه بي حق باطلي نايد پديد    قلب را ابله به بوي زر خريد   گر نبودي در جهان نقدي روان    قلبها را خرج كردن كي توان  گر نباشد راست كي باشد دروغ   آن دروغ از راست مي‌گيرد فروغ   بر اميد راست كژ را مي‌خرند     زهر در قندي رود آنگه خورند»

ادامه دارد......

 

اصول عقايد طريقه‌ي نعمت‌اللهي سلطانعليشاهي

جناب آقاي سلطانعليشاه گنابادي(ره) اصول عقايد خود و مسلك خود را در مقدمه‌ي كتاب تفسير بيان‌السعاده في مقامات العباده چنين مي‌نگارد:

و پس از اين سلام و درودها و ستايش اين بنده ي نيازمند به خداي بي‌نياز: سلطان محمد بن حيدر محمد گنابادي كه خداي از آن دو در گذرد- مي‌گويد: من، ‌خدا و فرشتگان و پيامبران و فرستادگان و همه‌ي آفريدگان خدا را گواه مي‌گيرم براينكه شهادت مي‌دهم نيست خدايي جز الله كه او، يكتاي بي‌همتا و زنده و توانا و دانا و شنوا و بينا و دريابنده و بااراده و گوينده و بخشنده و مهربان برپادارنده‌ي موجودات و تدبير كننده‌ي كارها و فرستنده‌ي رسولان (ع) و نازل كننده‌ي كتابهاي آسماني است. و شهادت مي‌دهم كه پيامبران و فرستادگان و اولياء و حجت‌هاي او در روي زمين، همه بر حق مي‌باشند. و بين هيچ يك از رسولان فرقي نمي‌گذارم و آنچه از جانب پروردگارشان آورده‌اند همه حق و راست است و من به خود ايشان و همه‌ي آنچه را كه آورده‌اند، ايمان آورده‌ام و شهادت مي‌دهم كه محمد (ص) خاتم پيامبران و فرستادگان و بهترين همه‌ي خلق خداست و پس از آن حضرت، عترتش شريفترين خلق خدا هستند، و علي (ع) سرحلقه‌ي خاندان نبوت و وارث علم محمد(ص) است و پس از او يازده نفر از فرزندانش كه يازدهمين آنان غايب قائم منتظر است كه اگر از عمر دنيا فقط يك روز باقي مانده باشد، خداوند آن روز را آنقدر طولاني مي‌گرداند تا او خروج كند و زمين را از عدل و داد پر كند. به همان سان كه از ستمگري و تجاوز پر شده است. آنان پيشوايان و شفيعان من در روز بينوايي و درماندگي مي‌باشند، و بوسيله‌ي آنان به خداوند متوسل شده، از آنان اميد نجات در روز رستاخيز دارم. و اينكه شريعت محمد(ص) ناسخ جميع شريعتهاست و آنچه حضرت محمد (ص) آورده است از سنتها و واجبات و سياستها و عقايد و اخلاق همه بر حق و راست مي‌باشد و به تمام آنها از مفصل و مجمل ايمان دارم.

مرگ و سوال قبر، صراط ميزان برانگيخته شدن خلائق و نامه‌هاي اعمال، حساب، بهشت ، دوزخ و معاد جسماني و روحاني همه حق، راست و درست است؛ من به همه‌ي آنها ايمان دارم و بر آنها يقين دارم و اين دين من است كه به آن ملتزم شده‌آم و بر آن زنده‌ام و بر آن مي‌ميرم، و بر آن برانگيخته مي‌شوم انشاالله. و شهادت مي‌دهم بر اينكه قرآني كه در دست ماست همان كتابي است كه بر محمد(ص) نازل شده است؛ خواه در آن تحريفي شده يا نشده باشد، و آن دليل رسالت و خلاصه‌ي آيين او و ريسمان محكمي است كه از جانب خدا كشيده شده، چه آن صورت ولايت تكويني است كه ريسمان محكم الهي در حقيقت همين است. چنانچه عترت و ولايت آنان، ريسماني است كه از سوي مردم به خدا كشيده شده است و آن دو (قرآن و عترت) از هم جدا نمي‌شوند تا در حوض بر او وارد شوند. و اينكه قرآن دليل عترت است؛ چنانكه فرموده‌اند: قرآن حجت ما اهل بيت است همچنانكه عترت، روشنگر قرآن است.

پس قرآن، امام صامت و عترت، قرآن ناطق است.