سالی از ماه رمضان گذشت و ماهی دیگر آمد رمضان نام. ماهی که خداوند به شرافت فرستادن قرآنش در این ماه تحسینش نموده است. و ماهی که وجود شب قدر را در آن می دانند. شبی که از هزار ماه بهتر است. و شبی که ملائکه و روح در آن بر قلب سالک راه خدا نزول می کنند.
همه رمز است و اشاره همه بشارت برای مومنینی که در راه خدا به ظاهر و باطن جهاد می کنند. سخنی از دوست است برای دوستداران و محبان و عاشقانش که هان بکوشید که یار منتظر است همانگونه که شما مشتاق اویید او بسیار مشتاق تر است. ندا می زند که : جیفه کم و بی ارزش دنیوی شما را از یاد من غافل نکند هر چه که در این دنیاست و متعلق به این جهان است را اگر بدون توجه به من بنگرید همان جیفه است و اگر با چشم آخرت بین و خدا بین نظر کنید همان راه است همان مقصد است همان است که می خواهید. شکیبا باشید که خواهید دید. در راه من از ملامت خلق باکی نداشته باشید. و نظر به کلام آنها نکنید. که «کفی بالله وکیلا» و «مومن نظر به خلق و اعتنا به دیدن و شنیدن و نیک و بد گفتن آنها نداشته» . جز مرا نخواهید که هر چه را جز من بخواهید در عاقبت گریبان شما را خواهد گرفت. بدانید که من غیورم غیورتر از هر معشوق دیگر. از غیرت من بهراسید و جز در من دل نبندید.
در این ماه اندام ظاهری خود را به زیور شریعت وقف من کنید و قوای فکری و روحانی خود را به جامه طریقت برای یاد من آذین بندید. از من جز من نخواهید.
چنان لب به طعام نگشایید که افکار و خیالات پراکنده بر شما هجوم برد. بلکه با بطنی خالی منتظر طعام من باشید که آن از همه بالاتر و برتر است.